بسم الله تعالى

حمد و سپاس خدا را که در ازای حسنات به درجات رفیع پاداش می دهد و در ازای سیئات به اعظم انواع عقوبت مکافات می کند.

و درود و سلام بر محمد و آلش پیشوایان هدایت

اما بعد، بعضی از برادران از خاصه ی اهل ایمان که برای بنده مخالفتشان ممکن نیست و عدم متابعتشان بربنده سخت است، جماعتی از اهل بحرین مانند: «شیخ صالح بن شیخ احمد» و «شیخ عبد الحسین بن محمد» و «شیخ عبد العلی بن عبد محمد» از بنده تقاضا فرمودند که بعضی از مصنفات عالم ربانی طاهر بن علامه ی خاقانی شیخ شبیر (قدس سره) را ملاحظه نمایم. آنها را به صورت تمام ملاحظه نمودم و در مطالبشان حقّ تامل را ادا کردم.

ملاحظه کردم که مصنفاتشان بر مطالبی دلالت می کند که کتب متاخرین بر آن دلالت نداشته است، حاوی مطالبی است که تصانیف سابقین محتوی بر آن است. بنابراین مصنفاتشان دلالت تام بر قدرت نقد و مناقشه، اجتهاد، تعمق و دقت و تخصص ايشان دارد؛ زیرا مشتمل بر تحقیقی شگفت انگیز و محتوی بر دقتی است که مورد لذت طبع است.

بنابر نظر بنده، جناب شیخ محمد طاهر بن شیخ حسن بن علامه ی مذکور، مجتهد علی الاطلاق، عامل و بالاتفاق نافذ الحُکم است. کسی که با حکم یا فتوای ایشان مخالفت کند، مانند کسی است که با پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) و ائمه ی اطهار (علیهم السلام) مخالفت نموده است و کسی که با پیامبر و ائمه ی اطهار (علیهم السلام) مخالفت کند، مانند کسی است که با خداوند جبار مخالفت کرده است .

ایشان سزاوار به ارشاد خاص و عام از عوام مردم و علمای اعلام هستند. سزاوار نیست که با فرمایش ایشان مخالفت کرد و اهل علم نباید در عرض مطلوب و اراده ی ایشان تمرد کنند.

حکم ایشان،حکم بنده و قول ایشان قول بنده است. این سخنان من با توجه به معرفت تام بنده به حال ایشان است؛  زیرا در زمان حیات مرحوم استاد شیخ محمد حسن  (طاب ثراه) در نجف اشرف با ایشان معاشرت داشتم.

در تاریخ هفتم از ماه صفر المظفر سال  1279 هجری قمری به رشته ی تحریر در آمد.

الاقل مرتضی